terugblik op half jaar gezinshuis en hoe het gaat met consuminderen

Het zijn drukke tijden in ons gezinshuis. De twee bij ons geplaatste pubers hebben al aardig hun draai gevonden. Ik ben weer aan het studeren. Ik moet een diploma halen waarmee ik deze functie van gezinshuisouder mag blijven uitoefenen. Dus ga ik elke week 1 dag naar school en studeer in de avonduren. Ik vind het echt vreselijk. Ik ben een praktijkmens en theorieën stampen is niet echt mijn ding. Bovendien moet mijn engels ook goed worden opgehaald. Ik hoef me dus niet te vervelen. Ik hoop binnen een half jaar mijn diploma op zak te hebben.
Het consumindervirus blijft altijd in mijn achterhoofd, maar met extra drukte val ik gauw terug in de gemakstoestand. Niet naar de kringloop voor iets wat ik nodig heb, maar online bestellen.

Wat betreft mijn gezondheid kwakkel ik behoorlijk. Ik heb al jaren last van mijn spieren en/of gewrichten. Als ik 's morgens uit bed stap lijk ik wel 80. Elke stap die ik zet doet pijn. En bukken gaat gepaard met een hoop gesteun en gezucht. Ik ben 's avonds altijd heel moe. Dat komt niet omdat ik mezelf overhoop werk wat betreft huishoudelijk werk, want de hulp pakt heel veel voor me uit handen. Maar van pijn wordt je zo moe. Ik weet dat als ik helemaal stop met zuivelproducten en suiker, de pijnklachten een stuk minder worden. Dat moet ik toch maar weer eens gaan proberen dan. Maar ja, ik als emotie-eter in een gezinshuis met een vat vol gebeurtenissen waarbij de emoties hoog kunnen oplopen, vindt dat nog het moeilijkste. Het goed zorgen voor mezelf. Tegenwoordig ga ik met manlief één keer per maand uit eten of gewoon op visite. Het liefste zou ik gewoon een weekje helemaal alleen in m'n eigen huis zijn. Het schrijven van mijn boek weer oppakken. Lekker luieren en geen wekker zetten. Niet koken maar een week leven op maaltijdsalades. Zo iets, snap je? En Ok, manlief mag daar ook best bij zijn, als hij me maar lekker m'n gang laat gaan.

Want in een gezinshuis is altijd hectiek en heb je heel weinig momenten voor jezelf. De vrije weekenden  die we hebben zijn lastig in te plannen, heel veel geregel voor 48 uur vrijaf. En dat zijn dan ook de weekenden dat onze eigen kinderen extra aandacht krijgen, dus nog weinig tijd voor mezelf.
Ik klaag niet hoor, ik doe het met liefde. Ik uit alleen een stil verlangen.
In de maand mei gaan ze allemaal drie dagen naar kerkkamp. Dan heb ik drie dagen vrij. Maar wat is nou het gekke. Dan heb je vrij en komt er helemaal niks van al je plannen. Juist dan ben ik ontregeld.
Hoe gek zit een mens toch in elkaar.

Hoezo vakantie leuk! en weer besparen.

Bijna iedereen die je spreekt als de vakantie begint zegt, heerlijk vakantie. Ik zie er elk jaar weer tegenop. Meestal gaan we een weekje weg en dat is ook altijd erg leuk. Maar voor onze jongste twee kinderen duurt de vakantie gewoon te lang. Ik heb kinderen die behoefte hebben aan structuur, school, verenigingen, vriendjes, etc. Dat ontbreekt juist allemaal in de vakantie. Ik ben dan ook erg blij dat de vakantie achter de rug is. We hebben helaas niemand in de familie of vriendenkring die aanbiedt om bijvoorbeeld een nachtje te komen logeren. Er liggen er twee in scheiding, de oma's hebben het tegenwoordig drukker met zichzelf en vriendjes zijn zelf op vakantie. Dus begint mijn vakantie nu als iedereen weer naar school is. Heerlijk even het huis helemaal voor me alleen.

De to do lijstjes die ik voorbij zag komen van bloggers met punten voor in de vakantie, maak ik juist voor na de vakantie.

1) vroeg sporten
2) weer gezonder eten (ik ben een emotie-eter, dus je begrijpt dat bij mij in de vakantie de weegschaal omhoog schiet)
3) stille tijd momenten
4) middagdutje
5) lezen
6) bloggen, zowel lezen als schrijven
7) verder huis minimaliseren

Verder heb ik zojuist wat aanpassingen gedaan. Nu ons gezin is uitgebreid met twee pubers en er ook meer wordt gedoucht, heb ik alle badlakens in de badkamer vervangen door badhanddoeken. Dat scheelt enorm veel in de wasmachine. Ik had de badhanddoeken ooit bij elkaar gespaard met een J.umbo actie. Stapje voor stapje wordt ik steeds handiger in het organiseren van het huishouden. Dat is nooit mijn sterkte kant geweest.

Kleding die lekker zit.

Het zit denk ik in de genen. Mijn vader knipte altijd eerst een inkeping in nieuwe sokken voordat hij ze aantrok. De mouwtjes van zijn t-shirts die hij onder zijn bovenkleding droeg werden eerst opgerekt totdat het kraakte. Er mocht niks knellen. Dat gen heb ik dus blijkbaar van hem geërfd. 

Ik kan ook niet tegen trekkende, knellende of snijdende kleding. Een riem in een broek is echt een straf. Het liefst loop ik heel de dag in een huispak van velours. Lekker zacht, behaaglijk en losjes om m'n lijf. Maar ja, je kunt niet overal in je huispak naartoe. Nou ja, het kan wel, maar het gaat me toch net een stapje te ver. Ik ben dus op zoek naar kleding, bijvoorbeeld broeken, die het model van een joggingbroek hebben of nog wijder met tricot boorden, maar dan van materiaal dat het zelfs elegant kan zijn. Dus ben ik driftig in de weer op marktplaats en tik bij de zoekopdrachten woorden in als pofbroek, tricot, wijde broek, etc. Ik ben al twee keer geslaagd. Het zit echt super lekker, maar ik moet toch een drempel over om het ook over straat aan te trekken, bijvoorbeeld naar de supermarkt of een ouderavond. Ik ben dus binnenshuis begonnen en de opmerkingen van de kinderen hebben me niet bepaald gerustgesteld. Wat heb jij nou aan!!!! was de eerste reactie. Eh, een broek die me lekker zit. Het ziet er niet uit. Nou je begrijpt dat het nog wat wennen wordt bij alle gezinsleden. Ik ben nog op zoek naar mogelijkheden om het toch elegant te dragen. Maar dan val je automatisch in schoenen op hakken of voor een Ibiza-look met sandalen. Niet echt geschikt voor de steunzolen die ik draag. Ik zet m'n zoektocht nog even voort. Misschien dat 25 kilo lichter ook scheelt ;)

hutje op de hei

Als kind had ik al de behoefte aan rust. En ook nu lijkt het me soms heerlijk een hutje op de hei te hebben. Ik inventariseer de laatste jaren mijn gedachten over het leven steeds opnieuw. Het helpen van kinderen, of armen, mensen in nood is iets wat me door mijn vader al jong is bijgebracht. Kreeg ik een nieuwe fiets, dan kreeg mijn vriendinnetje er ook ééntje als hij wist dat het bij hun gezin financieel niet mogelijk was. We zijn nu gezinshuis, dus dat hutje op de hei is een ver van mijn bed show op het moment. Maar toch denk ik wel eens. Een klein vakantiehuisje in een prachtig natuurgebied, dat lijkt me ook zo heerlijk.

Toekomstmuziek of niet? Ik heb in mijn naaste omgeving meegemaakt dat je je dromen niet moet uitstellen maar indien mogelijk eerst moet doen voor het te laat is. Ik doe op het moment juist het tegenovergestelde. Het gezinshuis wat we nu hebben is geen droom maar een roeping. Ik ben ook dankbaar dat ik het werk mag doen. Maar je dromen kunnen naleven die je eigenlijk diep weg stopt omdat je denkt dat het toch niet kan.

Ik noem maar eens een voorbeeld. Het verkopen van je huis en met je kinderen de wereld rondreizen voor een paar jaar, zelfs nu ze nog leerplichtig zijn. Het lijkt me prachtig. Een droom of zou het toch werkelijkheid kunnen worden. Kan niet bestaat niet, zeg ik altijd tegen onze kinderen. Ik zou het ook wat vaker tegen mezelf moeten zeggen. Ik vind het heerlijk om verhalen van mensen te lezen of zien die hun dromen najagen. Daar is soms heel veel moed voor nodig. Ik ga eerst maar eens op een rijtje zetten welke droom van al mijn dromen de hoogste prioriteit heeft.

De eerste maanden als gezinshuis.

Ja en dan zijn we ineens al weer een paar maanden gezinshuisouders. Nou ja, niet ineens natuurlijk. Het vergt aanpassingen van ons wat betreft de privacy, maar dat went al aardig. Liep ik eerst in mijn blootje door het huis als ik vanuit de douche naar de slaapkamer moest, dan pak ik nu een badjas. Zulke dingen bedoel ik dan met aanpassingen.
Ik vind het dankbaar werk. En oh wat is het sneu als je niet meer bij je eigen ouders kunt wonen door allerlei omstandigheden. Inhoudelijk kan ik er niet veel over vertellen. Dat is zeg maar het beroepsgeheim om de privacy voor de kids te waarborgen. Maar geloof me, er is zoveel ellende in gezinnen.

Ik heb inmiddels mijn hulp in de huishouding en ben daar zo ontzettend blij mee. Huishoudelijk werk is nooit mijn ding geweest. Ik kan me nu focussen op waar ik wel goed in ben en dat huishoudelijke werk mogen anderen doen, die daar weer goed in zijn. Er blijft nog genoeg over voor mij. Denk aan drie keer per dag een aanrecht vol. Dat hou je niet tegen met maaltijden klaarmaken voor meestal 9 personen. En de wasmachine draait iedere dag een paar trommels. De beestenboel verzorgen. Ik laat de hulp geen kattenbakken schoonmaken. De buitenboel, de boodschappen, verstelwerk, en noem maar op.

En ja dan ben je consuminderaar en komen er twee extra gezinshuiskinderen die dozen en tassen vol spullen meenemen. Allerlei frustsels en dingen. M'n ooit zo strakke muren in hun kamers zijn nu bedekt met krantenknipsels en posters. Ben ik van heb je wat nodig, dan gaan we naar de kringloop. Daar hebben deze stadse meiden geen boodschap aan. Die houden niet van kringloop. Ze vinden dat onze kinderen weinig kleding hebben. Nou dat zeg je niet tegen dovemansoren hoor bij onze jongste dochter.

Ik besef me dat ik me niet te druk moet maken. Te veel of te weinig spullen. Het zijn maar materiële futiliteiten.

Nog twee weken dan zit de vakantie er weer op. Heerlijk, weer terug naar de regelmaat. Alhoewel, ik zag pas een programma met Floortje Dessing, met twee mensen die alleen met een tentje en 25 kilo bagage leven. Leven van dag tot dag zonder onderhoud aan huis en spullen en zonder de dagelijkse verplichtingen. Het enige waar ze aan moesten denken, was om op tijd aan eten te komen. Heerlijk lijkt me dat. Alhoewel ik nu in principe een groot gezin heb, kan ik eigenlijk helemaal niet tegen drukte. Niet wat betreft organiseren, maar wat betreft geluid. De televisie aan of zelfs maar de afzuigkap, ik wordt chaotisch van geluiden. Het is eigenlijk de stilte die ik zo heerlijk vind. Die hoop ik over twee weken weer te ervaren, als iedereen naar school of werk is.

De kids halen de zolder leeg, en zetten de spullen op marktplaats. Van het geld wat het oplevert gaan we met z'n allen wat leuks doen. En het is voor hun een leuke dagbesteding met regenachtige dagen.

bejaarde moeder en schulden

Het koopgedrag van mijn inmiddels bejaarde moeder heeft me altijd geïntrigeerd. Al zolang ik me kan herinneren werd er steeds iets nieuws gekocht. Van nieuwe kleding, tot prulletjes en regelmatig een nieuw bankstel of compleet nieuw interieur. Met regelmatig een compleet nieuw interieur bedoel ik dan elke twee jaar.

Mijn vader werkte bij een baggerbedrijf en had een goed salaris. Niet buitensporig hoog maar wel hoog genoeg om mijn moeders wensen te verwezenlijken. Ze woonde in een huurhuis, een koophuis vonden ze altijd voor mensen die het hoog in hun bol hadden. Zo'n beetje al hun geld werd opgemaakt door mijn moeder aan steeds weer nieuwe spullen. De economie is blij met haar geweest en nog steeds, want zelfs nu ze moeilijk ter been is gaat ze wekelijks naar I.ntratuin en kringloopwinkels, modezaken etc. En ze zal nooit met niets thuiskomen. Bovendien heeft ze via internet shoppen ook ontdekt. Helaas, want ze blijft maar aanschaffen. Eerst altijd nieuw.

Tegenwoordig is haar geld er aardig doorheen en gaat ze voor tweedehands. En dan komt het nu. Ze gaat zelfs persoonlijke leningen aan om maar te kunnen blijven kopen. Hellup. Ik doe haar administratie want ze vergat nog wel eens wat te betalen ben ik een poosje geleden achtergekomen. Ik ben schuldhulpmaatje, maar ik heb mijn handen vol aan mijn moeder om haar op het rechte pad te houden wat betreft financiën. Ze wil niets van me aannemen. Ik ben enigst kind en dat is in deze situatie best lastig. Als ik eerlijk ben is mijn moeder geestelijk altijd labiel geweest, alhoewel ze voor de buitenwereld een toneelstuk speelt. Alleen ik en haar zus weten haar ware aard. Haar onvrede uit ze door te kopen en als dat haar niet kan bevredigen dan ben ik haar uitlaatklep en geloof me dat wens je niemand toe. Maar ja, ik voel toch een bepaalde verantwoordelijkheid voor haar. Emotioneel sta ik er tegenwoordig los van. Daar is een lange tijd voor overheen gegaan, maar het is me gelukt. Maar door mijn verantwoordelijksheidsgevoel voor haar hou ik haar toch in de gaten, wat financiën betreft dan.

Het kopen biedt haar waarschijnlijk troost. Ze is erg eenzaam. Dat komt mede omdat veel kennissen van haar zijn overleden en ook dat ze een moeilijke mevrouw is om mee om te gaan. Ze heeft altijd een ongezouten mening gehad en spreekt die ook uit. Dat wordt haar niet altijd in dank afgenomen en daardoor is ze veel vrienden verloren.

Maar goed, jullie begrijpen dat ik als consuminderaar het zeer lastig vind dat mijn moeder een big spender is. Het maakt me niet uit dat ze al haar geld er doorheen jaagt, maar wel dat ze nu persoonlijke leningen aangaat. En daarbij komt dan nog het probleem dat ze haar seniorenwoning helemaal vol propt en maar klaagt dat het schoonmaken zoveel tijd in beslag neemt. Zeg ik dan dat ze moet proberen te ruimen, dan mag er niks weg en moet alles in dozen naar de schuur. Dat mag ik dan doen hé want dozen tillen kan ze niet. Vervolgens vind ze het ongezellig in huis en gaat linea recta weer naar de winkel om nieuw spul aan te schaffen. Ik denk dat het nooit over gaat. Ze blijft shoppen tot ze erbij neervalt. Letterlijk en figuurlijk, want ze valt steeds meer.

Een huis zonder deuren.

Ooit zag ik het op tv, een huis zonder binnendeuren, behalve één deur naar de badkamer en de wc. Pas zag ik op pinterest weer een huis voorbij komen zonder binnendeuren. Het lijkt mij ideaal. Wij hebben een oud groot huis met schrik niet, 22 binnendeuren. En oh wat vond ik 15 jaar geleden die deuren leuk met ruitjes en panelen. Nu is het een grote ergenis. Ruitjes in een deur met een groot gezin, daar heb ik destijds niet goed over nagedacht en dan al die randjes op de panelen.

Over randjes gesproken. We hebben toen hoge plinten in huis laten maken met een mooi profiel bovenaan. Aaaach, hoe heb ik het ooit kunnen verzinnen. Prachtig hoor, maar zo niet praktisch.
In verschillende kamers hebben we een lambrisering, dus nog meer randjes.
Ik blijf nu dromen van een huis zonder plinten, binnendeuren en randjes. Zoveel makkelijker schoon te maken. Ook de buitenramen hadden een roedeverdeling. Daar hebben we verandering in aangebracht bij de aanschaf van dubbel glas. Het oogt veel rustiger en maakt handiger schoon. In huis hebben we ook veel balken plafonds. Het zijn echte sfeermakers, maar de spinnen maken er op veel plaatsen mooie kunstwerken.

Toch geniet ik van ons huis. Het is echt een leefhuis, een deur met kale plekken van de krabpogingen van onze katten maakt me niet zoveel uit. Maar het moet wel schoon zijn. Wat ben ik dankbaar met mijn hulp. Maar wat zouden we veel extra kunnen sparen of juist minder hoeven te werken als we een kleiner huis hadden gehad wat minder bewerkelijk was.

Ooit had ik de droom, in een ver verleden, een klein huis ergens aan het water. Het is een groot huis geworden aan een sloot. Hihi, hoe kan het gaan in het leven. En nu zou ik weer terug willen naar een kleiner huis, liefst gelijkvloers. Ons huis heeft drie trappen die dagelijks worden gebruikt, grrrr.
Oh nee, nog een extra trap naar de kelder. Die stond 15 jaar geleden ook vol met voorraad. Mijn eigen winkeltje aan huis. Dat hebben we tegenwoordig teruggebracht naar één plank met voorraad en een diepvrieskist. Minimalisme een trend. Ik denk van wel, en aan deze trend doe ik wel graag mee, want het is zo praktich. Zijn er ook minimalisten onder mijn lezers die al jaren minimalist zijn?