hutje op de hei

Als kind had ik al de behoefte aan rust. En ook nu lijkt het me soms heerlijk een hutje op de hei te hebben. Ik inventariseer de laatste jaren mijn gedachten over het leven steeds opnieuw. Het helpen van kinderen, of armen, mensen in nood is iets wat me door mijn vader al jong is bijgebracht. Kreeg ik een nieuwe fiets, dan kreeg mijn vriendinnetje er ook ééntje als hij wist dat het bij hun gezin financieel niet mogelijk was. We zijn nu gezinshuis, dus dat hutje op de hei is een ver van mijn bed show op het moment. Maar toch denk ik wel eens. Een klein vakantiehuisje in een prachtig natuurgebied, dat lijkt me ook zo heerlijk.

Toekomstmuziek of niet? Ik heb in mijn naaste omgeving meegemaakt dat je je dromen niet moet uitstellen maar indien mogelijk eerst moet doen voor het te laat is. Ik doe op het moment juist het tegenovergestelde. Het gezinshuis wat we nu hebben is geen droom maar een roeping. Ik ben ook dankbaar dat ik het werk mag doen. Maar je dromen kunnen naleven die je eigenlijk diep weg stopt omdat je denkt dat het toch niet kan.

Ik noem maar eens een voorbeeld. Het verkopen van je huis en met je kinderen de wereld rondreizen voor een paar jaar, zelfs nu ze nog leerplichtig zijn. Het lijkt me prachtig. Een droom of zou het toch werkelijkheid kunnen worden. Kan niet bestaat niet, zeg ik altijd tegen onze kinderen. Ik zou het ook wat vaker tegen mezelf moeten zeggen. Ik vind het heerlijk om verhalen van mensen te lezen of zien die hun dromen najagen. Daar is soms heel veel moed voor nodig. Ik ga eerst maar eens op een rijtje zetten welke droom van al mijn dromen de hoogste prioriteit heeft.

De eerste maanden als gezinshuis.

Ja en dan zijn we ineens al weer een paar maanden gezinshuisouders. Nou ja, niet ineens natuurlijk. Het vergt aanpassingen van ons wat betreft de privacy, maar dat went al aardig. Liep ik eerst in mijn blootje door het huis als ik vanuit de douche naar de slaapkamer moest, dan pak ik nu een badjas. Zulke dingen bedoel ik dan met aanpassingen.
Ik vind het dankbaar werk. En oh wat is het sneu als je niet meer bij je eigen ouders kunt wonen door allerlei omstandigheden. Inhoudelijk kan ik er niet veel over vertellen. Dat is zeg maar het beroepsgeheim om de privacy voor de kids te waarborgen. Maar geloof me, er is zoveel ellende in gezinnen.

Ik heb inmiddels mijn hulp in de huishouding en ben daar zo ontzettend blij mee. Huishoudelijk werk is nooit mijn ding geweest. Ik kan me nu focussen op waar ik wel goed in ben en dat huishoudelijke werk mogen anderen doen, die daar weer goed in zijn. Er blijft nog genoeg over voor mij. Denk aan drie keer per dag een aanrecht vol. Dat hou je niet tegen met maaltijden klaarmaken voor meestal 9 personen. En de wasmachine draait iedere dag een paar trommels. De beestenboel verzorgen. Ik laat de hulp geen kattenbakken schoonmaken. De buitenboel, de boodschappen, verstelwerk, en noem maar op.

En ja dan ben je consuminderaar en komen er twee extra gezinshuiskinderen die dozen en tassen vol spullen meenemen. Allerlei frustsels en dingen. M'n ooit zo strakke muren in hun kamers zijn nu bedekt met krantenknipsels en posters. Ben ik van heb je wat nodig, dan gaan we naar de kringloop. Daar hebben deze stadse meiden geen boodschap aan. Die houden niet van kringloop. Ze vinden dat onze kinderen weinig kleding hebben. Nou dat zeg je niet tegen dovemansoren hoor bij onze jongste dochter.

Ik besef me dat ik me niet te druk moet maken. Te veel of te weinig spullen. Het zijn maar materiële futiliteiten.

Nog twee weken dan zit de vakantie er weer op. Heerlijk, weer terug naar de regelmaat. Alhoewel, ik zag pas een programma met Floortje Dessing, met twee mensen die alleen met een tentje en 25 kilo bagage leven. Leven van dag tot dag zonder onderhoud aan huis en spullen en zonder de dagelijkse verplichtingen. Het enige waar ze aan moesten denken, was om op tijd aan eten te komen. Heerlijk lijkt me dat. Alhoewel ik nu in principe een groot gezin heb, kan ik eigenlijk helemaal niet tegen drukte. Niet wat betreft organiseren, maar wat betreft geluid. De televisie aan of zelfs maar de afzuigkap, ik wordt chaotisch van geluiden. Het is eigenlijk de stilte die ik zo heerlijk vind. Die hoop ik over twee weken weer te ervaren, als iedereen naar school of werk is.

De kids halen de zolder leeg, en zetten de spullen op marktplaats. Van het geld wat het oplevert gaan we met z'n allen wat leuks doen. En het is voor hun een leuke dagbesteding met regenachtige dagen.

bejaarde moeder en schulden

Het koopgedrag van mijn inmiddels bejaarde moeder heeft me altijd geïntrigeerd. Al zolang ik me kan herinneren werd er steeds iets nieuws gekocht. Van nieuwe kleding, tot prulletjes en regelmatig een nieuw bankstel of compleet nieuw interieur. Met regelmatig een compleet nieuw interieur bedoel ik dan elke twee jaar.

Mijn vader werkte bij een baggerbedrijf en had een goed salaris. Niet buitensporig hoog maar wel hoog genoeg om mijn moeders wensen te verwezenlijken. Ze woonde in een huurhuis, een koophuis vonden ze altijd voor mensen die het hoog in hun bol hadden. Zo'n beetje al hun geld werd opgemaakt door mijn moeder aan steeds weer nieuwe spullen. De economie is blij met haar geweest en nog steeds, want zelfs nu ze moeilijk ter been is gaat ze wekelijks naar I.ntratuin en kringloopwinkels, modezaken etc. En ze zal nooit met niets thuiskomen. Bovendien heeft ze via internet shoppen ook ontdekt. Helaas, want ze blijft maar aanschaffen. Eerst altijd nieuw.

Tegenwoordig is haar geld er aardig doorheen en gaat ze voor tweedehands. En dan komt het nu. Ze gaat zelfs persoonlijke leningen aan om maar te kunnen blijven kopen. Hellup. Ik doe haar administratie want ze vergat nog wel eens wat te betalen ben ik een poosje geleden achtergekomen. Ik ben schuldhulpmaatje, maar ik heb mijn handen vol aan mijn moeder om haar op het rechte pad te houden wat betreft financiën. Ze wil niets van me aannemen. Ik ben enigst kind en dat is in deze situatie best lastig. Als ik eerlijk ben is mijn moeder geestelijk altijd labiel geweest, alhoewel ze voor de buitenwereld een toneelstuk speelt. Alleen ik en haar zus weten haar ware aard. Haar onvrede uit ze door te kopen en als dat haar niet kan bevredigen dan ben ik haar uitlaatklep en geloof me dat wens je niemand toe. Maar ja, ik voel toch een bepaalde verantwoordelijkheid voor haar. Emotioneel sta ik er tegenwoordig los van. Daar is een lange tijd voor overheen gegaan, maar het is me gelukt. Maar door mijn verantwoordelijksheidsgevoel voor haar hou ik haar toch in de gaten, wat financiën betreft dan.

Het kopen biedt haar waarschijnlijk troost. Ze is erg eenzaam. Dat komt mede omdat veel kennissen van haar zijn overleden en ook dat ze een moeilijke mevrouw is om mee om te gaan. Ze heeft altijd een ongezouten mening gehad en spreekt die ook uit. Dat wordt haar niet altijd in dank afgenomen en daardoor is ze veel vrienden verloren.

Maar goed, jullie begrijpen dat ik als consuminderaar het zeer lastig vind dat mijn moeder een big spender is. Het maakt me niet uit dat ze al haar geld er doorheen jaagt, maar wel dat ze nu persoonlijke leningen aangaat. En daarbij komt dan nog het probleem dat ze haar seniorenwoning helemaal vol propt en maar klaagt dat het schoonmaken zoveel tijd in beslag neemt. Zeg ik dan dat ze moet proberen te ruimen, dan mag er niks weg en moet alles in dozen naar de schuur. Dat mag ik dan doen hé want dozen tillen kan ze niet. Vervolgens vind ze het ongezellig in huis en gaat linea recta weer naar de winkel om nieuw spul aan te schaffen. Ik denk dat het nooit over gaat. Ze blijft shoppen tot ze erbij neervalt. Letterlijk en figuurlijk, want ze valt steeds meer.

Een huis zonder deuren.

Ooit zag ik het op tv, een huis zonder binnendeuren, behalve één deur naar de badkamer en de wc. Pas zag ik op pinterest weer een huis voorbij komen zonder binnendeuren. Het lijkt mij ideaal. Wij hebben een oud groot huis met schrik niet, 22 binnendeuren. En oh wat vond ik 15 jaar geleden die deuren leuk met ruitjes en panelen. Nu is het een grote ergenis. Ruitjes in een deur met een groot gezin, daar heb ik destijds niet goed over nagedacht en dan al die randjes op de panelen.

Over randjes gesproken. We hebben toen hoge plinten in huis laten maken met een mooi profiel bovenaan. Aaaach, hoe heb ik het ooit kunnen verzinnen. Prachtig hoor, maar zo niet praktisch.
In verschillende kamers hebben we een lambrisering, dus nog meer randjes.
Ik blijf nu dromen van een huis zonder plinten, binnendeuren en randjes. Zoveel makkelijker schoon te maken. Ook de buitenramen hadden een roedeverdeling. Daar hebben we verandering in aangebracht bij de aanschaf van dubbel glas. Het oogt veel rustiger en maakt handiger schoon. In huis hebben we ook veel balken plafonds. Het zijn echte sfeermakers, maar de spinnen maken er op veel plaatsen mooie kunstwerken.

Toch geniet ik van ons huis. Het is echt een leefhuis, een deur met kale plekken van de krabpogingen van onze katten maakt me niet zoveel uit. Maar het moet wel schoon zijn. Wat ben ik dankbaar met mijn hulp. Maar wat zouden we veel extra kunnen sparen of juist minder hoeven te werken als we een kleiner huis hadden gehad wat minder bewerkelijk was.

Ooit had ik de droom, in een ver verleden, een klein huis ergens aan het water. Het is een groot huis geworden aan een sloot. Hihi, hoe kan het gaan in het leven. En nu zou ik weer terug willen naar een kleiner huis, liefst gelijkvloers. Ons huis heeft drie trappen die dagelijks worden gebruikt, grrrr.
Oh nee, nog een extra trap naar de kelder. Die stond 15 jaar geleden ook vol met voorraad. Mijn eigen winkeltje aan huis. Dat hebben we tegenwoordig teruggebracht naar één plank met voorraad en een diepvrieskist. Minimalisme een trend. Ik denk van wel, en aan deze trend doe ik wel graag mee, want het is zo praktich. Zijn er ook minimalisten onder mijn lezers die al jaren minimalist zijn?

consuminderen en minimalisme

Minimaliseren lijkt een trend te worden. Zelfs mijn bejaarde moeder doet eraan mee. Ineens wil ze een leger huis want dat werkt zoveel makkelijker. Dat is ook één van mijn motivaties voor het minimaliseren. Maar toch denk ik dat het over bijvoorbeeld 7 jaar juist weer de trend wordt om je huis weer helemaal vol te zetten. Nu doe ik niet aan trends mee, ik maak altijd bepaalde overwegingen voor ik iets aanschaf.

+ Waarom wil ik het hebben, wat zit erachter zeg maar.
+ Wil ik het over een maand nog hebben, dan ga ik serieus nadenken over een eventuele aanschaf.
+ Heb ik het niet dubbel. Ik streef bijvoorbeeld naar 1 dekbedovertrek per bed.
+ Is het praktisch, staat het nergens in de weg.
+ Kost het veel onderhoud, dan wordt het een nee.
+ Kan ik het lenen of huren.
+ Is het tweedehands te koop, het antwoord hierop is dat werkelijk bijna alles tweedehands te koop is.
+ Kan ik zonder.

De laatste vind ik nog een lastige. Want het antwoord is bijna altijd ja. Er hoeft niet echt een dekbedovertrek over een dekbed. Ik vind het zelfs onhandig. Ik was gewoon de dekbedden regelmatig. Maar oké, ik heb ook dekbedovertrekken, want zeker als jeugdzorg, zoals o.a. een voogd komt kijken met een kind naar hun eventuele toekomstige slaapplaats, staat het toch een beetje zielig, een bed zonder dekbedhoes. Deze dilemma's houden mij de laatste tijd bezig.

Kan ik bijvoorbeeld zonder. Als voorbeeld geef ik hier een pedaalemmer in de wc en badkamer.
Ik loop altijd met mijn maandelijkse lappen naar de keuken en gooi het direct daarin. Ik zou ook rechtstreeks naar de container buiten kunnen lopen, dan zou ik zelfs de pedaalemmer in keuken niet meer nodig hebben. Maar is dat handig nee, dat is weer lastig voor visite die ook met maandelijkse ongemakken te maken hebben.

Wat vazen betreft heb ik ondervonden dat het zeer handig is als je er meer dan één in huis hebt. Pas hadden we wat te vieren en dan is het niet leuk als je bloemen krijgt en niet weet waar je ze in moet zetten. Uiteindelijk hebben de sapkan en maatbeker hun dienst bewezen na de bloemen extra te hebben ingekort. Ikzelf maak weleens één bloemstuk of koop een paar losse bloemen die ik solitair in een flessen zet. Maar wanneer mijn huis vol bossen bloemen staat, vind ik het een onrustig gezicht.
Haha, sommige mensen die niet van mijn blog weten, gelukkig maar ;), zullen me voor gek verklaren.

Een voordeel van een minimalistisch huis vind ik dat wat er staat ook werkelijk in het oog springt en niet opgeslokt wordt door overbodige rommel. De schouw van de kachel komt veel mooier uit als de aandacht naar de ornamenten en houtsnijwerk wordt getrokken in plaats van naar vele beeldjes ofzo.
Het belgisch hardstenen werkblad in de keuken is een echte eyecatcher zonder potten met pollepels,flesjes, koffiezetapparaten etc.
En de zwart wit geblokte marmeren vloer is ook veel mooier zonder kleedjes.
Zelfs buiten geniet ik van mijn terras zonder potten met bloemen die ik anders dagelijks water zou moeten geven. Eén mooie bloembak valt op. Bij meerdere, verminderen ze hun individuele schoonheid.

G.ezinshuis en consuminderen, huishoudelijke hulp

Tja, en dan ben je consuminderaar en kom je in dienst als g.ezinshuisouders bij een organisatie. Ze zijn komen kijken van facilitaire zaken. Er zijn brandblussers geplaatst, rook- en dioxine melders. De ramen zijn beveiligd op de kamers waar de pleegkinderen slapen. Er zijn horren geplaatst en rolgordijnen. Allemaal nieuw. Wat kan zo'n organisatie een hoop besparen als ze je een budget geven om het zelf te doen. Ik kreeg een boek met stalen van stoffen voor rolgordijnen, waar we uit we konden kiezen. In dat boek zat ook een prijslijst. Oei, dat is schrikken, een rolgordijn kostte al snel zo'n 250 euro? Dat vind ik een enorm bedrag. Ik koop normaal zoiets tweedehands en ben dan niet meer dan 10 euro kwijt. We kregen wel een budget om de kamers in te richten. Ze waren er echt niet kinderachtig mee en ja het is makkelijk als je naar de I.kea kunt rijden en zomaar uit kan zoeken en in kan laden. De bonnen worden netjes ingeleverd en verantwoord. Als ik een kwart van het budget had gekregen was het ook gelukt om alles tweedehands of gekregen aan te schaffen. Maar dan valt het voor de organisatie niet te verantwoorden. Jullie begrijpen dat het ontzettend tegen mijn gevoel in ging allemaal. Van het budget werd verwacht dat je een kast, bed, bureau, stoel, dekbed, linnengoed, lampen etc. zou kopen. Het staat er nu allemaal netjes opgesteld en het is een plaatje geworden. Mijn kinderen zitten nooit boven aan hun bureau te leren, dat doen ze beneden aan tafel of op bed. De bureaus die in hun kamer staan zijn bezaaid met spulletjes en stapels kleding. De functie van een bureau is hiermee verloren. Maar goed. We zijn er klaar voor.

Gisteren zou ons eerste g.ezinshuiskind komen. Welkom in de jeugdzorg. De plaatsing ging op het laatste moment niet door. Ze ging uiteindelijk naar een gesloten instelling. Heel triest, er was al kennis gemaakt en je bent erop ingesteld dat ze komt, maar ze werkte niet mee en het alternatief was een gesloten instelling. Jammer hoor, ik had haar bij ons nog een kans gegund.

De knop is dus weer omgezet en nu zijn we in afwachting van de eerste plaatsingen. Ik zal over de kinderen die bij ons geplaatst worden niet zo heel veel vertellen in verband met hun privacy.

Ik ben ook nog op zoek naar blogs om te volgen van andere g.ezinshuisouders en/of pleegouders. Maar ik kan ze eigenlijk niet vinden. Wel wat websites maar geen blogs die worden bijgehouden.
Heb je er toevallig één of weet je er één, let me know.

Verder heb ik de afgelopen twee weken, twee verschillende huishoudelijke hulpen aangenomen. Ik heb gekozen voor twee verschillende waarover ik de uren verdeel zodat ik bij ziekte en vakantie van één van de twee niet ineens niemand meer heb. En ze hebben al gewerkt. Wat een verademing. Ik kom gewoon helemaal tot rust. We hebben echt een groot, oud huis waarin ontzettend veel huishoudelijk werk zit. Niet zozeer vanwege het groot, maar juist vanwege het oude. In een oud huis is er meer stof en het stof is zwarter, echt waar. En alhoewel ons huis vrij minimalistisch is ingericht, zijn de vierkante meters voor wat betreft zemen, dweilen etc. niet te onderschatten. Als ik ons huis boven en beneden moet stofzuigen en daarna nog de dweil er door moet halen ben ik onafgebroken drieënhalf uur bezig. Het geeft echt een rust, dat ik nu weet dat wanneer ikzelf minder tijd heb omdat mijn energie uit moet gaan naar alle kinderen, het schoonmaakwerk toch wordt gedaan. En geloof me, er blijft genoeg over wat ikzelf moet doen. Maar het scheelt me gewoon veel sopuren.

r.i.p. Parel en hoe onze kids er mee om gaan

Gisteren hebben we onze hond in laten slapen. Trouwe lezers weten dat ik lang geleden al eens een logje er over heb geschreven. Ik kon de beslissing gewoon niet nemen. Niet voor mezelf, niet voor de kids en en niet voor de hond. De hond was behalve zijn incontinentie nog best fit. Stond wel wat moeilijker op, maar at nog zeer smakelijk en had nog een prachtige glimmende vacht. Ze verhaarde eigenlijk de laatste tijd niet meer, terwijl ze anders bossen liet vallen.
Maar die incontinentie is toch heel vervelend als er meerdere keren per dag in huis wordt geplast op een houten vloer. Zij kon ook geen hele nacht meer doorslapen. Regelmatig moest ik er midden in de nacht uit omdat zij begon te blaffen.

Ik had een poosje terug al tegen de kinderen gezegd dat het einde echt dichterbij kwam. Maar ja, dan moet je toch eerst zelf nog dat telefoontje plegen met de dierenarts. De dierenarts begreep ons volkomen en vond het een terechte, eerlijke beslissing. Zij zou 1 mei 13 jaar zijn geworden.
Kinderen vinden zo'n beslissing natuurlijk niet terecht. Die komen met allerlei alternatieven aan om haar nog langer bij hun te houden. Oude mensen geef je toch ook geen spuitje? Ach mam, dan dweil je toch een paar keer per dag.

Gisteren ochtend toen onze oudste zoon beneden kwam, vertelde ik dat hij afscheid moest nemen. Ik had onze hond, Parel, die nacht op de bank laten slapen, wat anders nooit mocht. Ik gunde haar nog een nacht lekker zacht op onze teddy bank. Onze zoon mocht haar nog een liflafje geven en nam afscheid. Wat verscheurt dat je moederhart. We hebben de dierenarts laten komen terwijl de jongste kinderen op school zaten. Ik heb er lang over nagedacht of ik ze het van te voren moest vertellen wanneer het precies zou gebeuren. Ze waren wel op de hoogte dat we vonden dat het niet veel langer meer kon. Uiteindelijk was ons besluit om het niet van te voren te zeggen en de hond ook niet meer overleden aan hun te laten zien. Maar wat was dat een moeilijke beslissing. Ik weet nu nog niet of ik daar juist aan heb gedaan. Ze kwamen thuis en vroegen of ze haar nog konden zien. Maar mijn man had haar al weggebracht. Ik had nog wel een paar foto's gemaakt voor het geval ze daar om zouden vragen. Dat deden ze niet, alleen onze oudste zoon wilde ze graag zien.
Misschien had ik het anders moeten doen, maar mijn gevoel zei dat onze kinderen op deze manier het beste met het afscheid konden omgaan. Nu twijfel ik daar aan, maar ik kan het niet meer terugdraaien.
Onze oudste dochter had aangegeven dat ze hem in ieder geval niet dood wilde zien. In alle spanning hadden we wel verteld dat als ze afscheid wilde nemen dat ze dat dan maar moest doen (de avond vooraf), maar zoiets hadden we wel meer tegen haar gezegd om het uiteindelijk toch uit te stellen. Dus kwamen we niet echt geloofwaardig over en was ze uiteindelijk verontwaardigd over het haar niet echt duidelijk inlichten dat het zou gaan gebeuren.(ze is 19)
In onze eigen spanning hebben we gewoon geen heldere besluiten kunnen nemen.

We hebben gehuild en de foto's in de album teruggekeken. En daarna heb ik zijn slaapplaats opgeruimd en schoongemaakt.

De woensdagmiddag werd gevuld met het spelen met vriendjes. Wat zijn kinderen toch flexibel. 's Avonds was er nog schoolvoetbal. En omdat de jongste twee daar mochten gaan supporteren hoor ik ineens mijn jongste dochter zeggen. Dat dit de leukste dag ever was. Ik moest glimlachen. Op dat moment was ze vast even vergeten dat we 's morgens onze hond hadden in laten slapen.

Het is een lege plek. Ineens lag ze gisteren niet voor de snorrende kachel. En hoefde ik het brood van het aanrecht niet veilig te stellen, want anders kon ze nog wel eens een boterhammetje stelen.
Toen ik naar buiten liep om de paarden af te sluiten, liep ik alleen, in plaats van met onze hond samen. Allemaal van die momentjes dat je haar mist.

Vanmorgen ben ik nog met jongste zoon meegegaan naar school. Hij wilde een foto meenemen om aan de juf te laten zien. Hartverscheurend om te zien hoe hij zich in de armen van de juf stortte en vreselijk hard moest huilen. Ja, toen kreeg ik het ook weer te kwaad.

Maar hoe gek het ook klinkt, nu is er rust in huis en hoofd. De rust dat de beslissing die is genomen niet meer terug te draaien valt. De rust dat ik niet meer uit hoef te kijken of ik niet met mijn sokken in een plas ga staan. En een rustige nacht, geen geblaf meer midden in de nacht.

Lieve Parel
Je was voor ons de liefste en trouwste hond die we ons maar konden wensen.
Dank je wel dat we zo lang van je mochten genieten.
Je blijf voor altijd in ons hart.