Ooit zag ik het op tv, een huis zonder binnendeuren, behalve één deur naar de badkamer en de wc. Pas zag ik op pinterest weer een huis voorbij komen zonder binnendeuren. Het lijkt mij ideaal. Wij hebben een oud groot huis met schrik niet, 22 binnendeuren. En oh wat vond ik 15 jaar geleden die deuren leuk met ruitjes en panelen. Nu is het een grote ergenis. Ruitjes in een deur met een groot gezin, daar heb ik destijds niet goed over nagedacht en dan al die randjes op de panelen.
Over randjes gesproken. We hebben toen hoge plinten in huis laten maken met een mooi profiel bovenaan. Aaaach, hoe heb ik het ooit kunnen verzinnen. Prachtig hoor, maar zo niet praktisch.
In verschillende kamers hebben we een lambrisering, dus nog meer randjes.
Ik blijf nu dromen van een huis zonder plinten, binnendeuren en randjes. Zoveel makkelijker schoon te maken. Ook de buitenramen hadden een roedeverdeling. Daar hebben we verandering in aangebracht bij de aanschaf van dubbel glas. Het oogt veel rustiger en maakt handiger schoon. In huis hebben we ook veel balken plafonds. Het zijn echte sfeermakers, maar de spinnen maken er op veel plaatsen mooie kunstwerken.
Toch geniet ik van ons huis. Het is echt een leefhuis, een deur met kale plekken van de krabpogingen van onze katten maakt me niet zoveel uit. Maar het moet wel schoon zijn. Wat ben ik dankbaar met mijn hulp. Maar wat zouden we veel extra kunnen sparen of juist minder hoeven te werken als we een kleiner huis hadden gehad wat minder bewerkelijk was.
Ooit had ik de droom, in een ver verleden, een klein huis ergens aan het water. Het is een groot huis geworden aan een sloot. Hihi, hoe kan het gaan in het leven. En nu zou ik weer terug willen naar een kleiner huis, liefst gelijkvloers. Ons huis heeft drie trappen die dagelijks worden gebruikt, grrrr.
Oh nee, nog een extra trap naar de kelder. Die stond 15 jaar geleden ook vol met voorraad. Mijn eigen winkeltje aan huis. Dat hebben we tegenwoordig teruggebracht naar één plank met voorraad en een diepvrieskist. Minimalisme een trend. Ik denk van wel, en aan deze trend doe ik wel graag mee, want het is zo praktich. Zijn er ook minimalisten onder mijn lezers die al jaren minimalist zijn?
vrijdag 27 mei 2016
donderdag 26 mei 2016
consuminderen en minimalisme
Minimaliseren lijkt een trend te worden. Zelfs mijn bejaarde moeder doet eraan mee. Ineens wil ze een leger huis want dat werkt zoveel makkelijker. Dat is ook één van mijn motivaties voor het minimaliseren. Maar toch denk ik dat het over bijvoorbeeld 7 jaar juist weer de trend wordt om je huis weer helemaal vol te zetten. Nu doe ik niet aan trends mee, ik maak altijd bepaalde overwegingen voor ik iets aanschaf.
+ Waarom wil ik het hebben, wat zit erachter zeg maar.
+ Wil ik het over een maand nog hebben, dan ga ik serieus nadenken over een eventuele aanschaf.
+ Heb ik het niet dubbel. Ik streef bijvoorbeeld naar 1 dekbedovertrek per bed.
+ Is het praktisch, staat het nergens in de weg.
+ Kost het veel onderhoud, dan wordt het een nee.
+ Kan ik het lenen of huren.
+ Is het tweedehands te koop, het antwoord hierop is dat werkelijk bijna alles tweedehands te koop is.
+ Kan ik zonder.
De laatste vind ik nog een lastige. Want het antwoord is bijna altijd ja. Er hoeft niet echt een dekbedovertrek over een dekbed. Ik vind het zelfs onhandig. Ik was gewoon de dekbedden regelmatig. Maar oké, ik heb ook dekbedovertrekken, want zeker als jeugdzorg, zoals o.a. een voogd komt kijken met een kind naar hun eventuele toekomstige slaapplaats, staat het toch een beetje zielig, een bed zonder dekbedhoes. Deze dilemma's houden mij de laatste tijd bezig.
Kan ik bijvoorbeeld zonder. Als voorbeeld geef ik hier een pedaalemmer in de wc en badkamer.
Ik loop altijd met mijn maandelijkse lappen naar de keuken en gooi het direct daarin. Ik zou ook rechtstreeks naar de container buiten kunnen lopen, dan zou ik zelfs de pedaalemmer in keuken niet meer nodig hebben. Maar is dat handig nee, dat is weer lastig voor visite die ook met maandelijkse ongemakken te maken hebben.
Wat vazen betreft heb ik ondervonden dat het zeer handig is als je er meer dan één in huis hebt. Pas hadden we wat te vieren en dan is het niet leuk als je bloemen krijgt en niet weet waar je ze in moet zetten. Uiteindelijk hebben de sapkan en maatbeker hun dienst bewezen na de bloemen extra te hebben ingekort. Ikzelf maak weleens één bloemstuk of koop een paar losse bloemen die ik solitair in een flessen zet. Maar wanneer mijn huis vol bossen bloemen staat, vind ik het een onrustig gezicht.
Haha, sommige mensen die niet van mijn blog weten, gelukkig maar ;), zullen me voor gek verklaren.
Een voordeel van een minimalistisch huis vind ik dat wat er staat ook werkelijk in het oog springt en niet opgeslokt wordt door overbodige rommel. De schouw van de kachel komt veel mooier uit als de aandacht naar de ornamenten en houtsnijwerk wordt getrokken in plaats van naar vele beeldjes ofzo.
Het belgisch hardstenen werkblad in de keuken is een echte eyecatcher zonder potten met pollepels,flesjes, koffiezetapparaten etc.
En de zwart wit geblokte marmeren vloer is ook veel mooier zonder kleedjes.
Zelfs buiten geniet ik van mijn terras zonder potten met bloemen die ik anders dagelijks water zou moeten geven. Eén mooie bloembak valt op. Bij meerdere, verminderen ze hun individuele schoonheid.
+ Waarom wil ik het hebben, wat zit erachter zeg maar.
+ Wil ik het over een maand nog hebben, dan ga ik serieus nadenken over een eventuele aanschaf.
+ Heb ik het niet dubbel. Ik streef bijvoorbeeld naar 1 dekbedovertrek per bed.
+ Is het praktisch, staat het nergens in de weg.
+ Kost het veel onderhoud, dan wordt het een nee.
+ Kan ik het lenen of huren.
+ Is het tweedehands te koop, het antwoord hierop is dat werkelijk bijna alles tweedehands te koop is.
+ Kan ik zonder.
De laatste vind ik nog een lastige. Want het antwoord is bijna altijd ja. Er hoeft niet echt een dekbedovertrek over een dekbed. Ik vind het zelfs onhandig. Ik was gewoon de dekbedden regelmatig. Maar oké, ik heb ook dekbedovertrekken, want zeker als jeugdzorg, zoals o.a. een voogd komt kijken met een kind naar hun eventuele toekomstige slaapplaats, staat het toch een beetje zielig, een bed zonder dekbedhoes. Deze dilemma's houden mij de laatste tijd bezig.
Kan ik bijvoorbeeld zonder. Als voorbeeld geef ik hier een pedaalemmer in de wc en badkamer.
Ik loop altijd met mijn maandelijkse lappen naar de keuken en gooi het direct daarin. Ik zou ook rechtstreeks naar de container buiten kunnen lopen, dan zou ik zelfs de pedaalemmer in keuken niet meer nodig hebben. Maar is dat handig nee, dat is weer lastig voor visite die ook met maandelijkse ongemakken te maken hebben.
Wat vazen betreft heb ik ondervonden dat het zeer handig is als je er meer dan één in huis hebt. Pas hadden we wat te vieren en dan is het niet leuk als je bloemen krijgt en niet weet waar je ze in moet zetten. Uiteindelijk hebben de sapkan en maatbeker hun dienst bewezen na de bloemen extra te hebben ingekort. Ikzelf maak weleens één bloemstuk of koop een paar losse bloemen die ik solitair in een flessen zet. Maar wanneer mijn huis vol bossen bloemen staat, vind ik het een onrustig gezicht.
Haha, sommige mensen die niet van mijn blog weten, gelukkig maar ;), zullen me voor gek verklaren.
Een voordeel van een minimalistisch huis vind ik dat wat er staat ook werkelijk in het oog springt en niet opgeslokt wordt door overbodige rommel. De schouw van de kachel komt veel mooier uit als de aandacht naar de ornamenten en houtsnijwerk wordt getrokken in plaats van naar vele beeldjes ofzo.
Het belgisch hardstenen werkblad in de keuken is een echte eyecatcher zonder potten met pollepels,flesjes, koffiezetapparaten etc.
En de zwart wit geblokte marmeren vloer is ook veel mooier zonder kleedjes.
Zelfs buiten geniet ik van mijn terras zonder potten met bloemen die ik anders dagelijks water zou moeten geven. Eén mooie bloembak valt op. Bij meerdere, verminderen ze hun individuele schoonheid.
donderdag 19 mei 2016
G.ezinshuis en consuminderen, huishoudelijke hulp
Tja, en dan ben je consuminderaar en kom je in dienst als g.ezinshuisouders bij een organisatie. Ze zijn komen kijken van facilitaire zaken. Er zijn brandblussers geplaatst, rook- en dioxine melders. De ramen zijn beveiligd op de kamers waar de pleegkinderen slapen. Er zijn horren geplaatst en rolgordijnen. Allemaal nieuw. Wat kan zo'n organisatie een hoop besparen als ze je een budget geven om het zelf te doen. Ik kreeg een boek met stalen van stoffen voor rolgordijnen, waar we uit we konden kiezen. In dat boek zat ook een prijslijst. Oei, dat is schrikken, een rolgordijn kostte al snel zo'n 250 euro? Dat vind ik een enorm bedrag. Ik koop normaal zoiets tweedehands en ben dan niet meer dan 10 euro kwijt. We kregen wel een budget om de kamers in te richten. Ze waren er echt niet kinderachtig mee en ja het is makkelijk als je naar de I.kea kunt rijden en zomaar uit kan zoeken en in kan laden. De bonnen worden netjes ingeleverd en verantwoord. Als ik een kwart van het budget had gekregen was het ook gelukt om alles tweedehands of gekregen aan te schaffen. Maar dan valt het voor de organisatie niet te verantwoorden. Jullie begrijpen dat het ontzettend tegen mijn gevoel in ging allemaal. Van het budget werd verwacht dat je een kast, bed, bureau, stoel, dekbed, linnengoed, lampen etc. zou kopen. Het staat er nu allemaal netjes opgesteld en het is een plaatje geworden. Mijn kinderen zitten nooit boven aan hun bureau te leren, dat doen ze beneden aan tafel of op bed. De bureaus die in hun kamer staan zijn bezaaid met spulletjes en stapels kleding. De functie van een bureau is hiermee verloren. Maar goed. We zijn er klaar voor.
Gisteren zou ons eerste g.ezinshuiskind komen. Welkom in de jeugdzorg. De plaatsing ging op het laatste moment niet door. Ze ging uiteindelijk naar een gesloten instelling. Heel triest, er was al kennis gemaakt en je bent erop ingesteld dat ze komt, maar ze werkte niet mee en het alternatief was een gesloten instelling. Jammer hoor, ik had haar bij ons nog een kans gegund.
De knop is dus weer omgezet en nu zijn we in afwachting van de eerste plaatsingen. Ik zal over de kinderen die bij ons geplaatst worden niet zo heel veel vertellen in verband met hun privacy.
Ik ben ook nog op zoek naar blogs om te volgen van andere g.ezinshuisouders en/of pleegouders. Maar ik kan ze eigenlijk niet vinden. Wel wat websites maar geen blogs die worden bijgehouden.
Heb je er toevallig één of weet je er één, let me know.
Verder heb ik de afgelopen twee weken, twee verschillende huishoudelijke hulpen aangenomen. Ik heb gekozen voor twee verschillende waarover ik de uren verdeel zodat ik bij ziekte en vakantie van één van de twee niet ineens niemand meer heb. En ze hebben al gewerkt. Wat een verademing. Ik kom gewoon helemaal tot rust. We hebben echt een groot, oud huis waarin ontzettend veel huishoudelijk werk zit. Niet zozeer vanwege het groot, maar juist vanwege het oude. In een oud huis is er meer stof en het stof is zwarter, echt waar. En alhoewel ons huis vrij minimalistisch is ingericht, zijn de vierkante meters voor wat betreft zemen, dweilen etc. niet te onderschatten. Als ik ons huis boven en beneden moet stofzuigen en daarna nog de dweil er door moet halen ben ik onafgebroken drieënhalf uur bezig. Het geeft echt een rust, dat ik nu weet dat wanneer ikzelf minder tijd heb omdat mijn energie uit moet gaan naar alle kinderen, het schoonmaakwerk toch wordt gedaan. En geloof me, er blijft genoeg over wat ikzelf moet doen. Maar het scheelt me gewoon veel sopuren.
Gisteren zou ons eerste g.ezinshuiskind komen. Welkom in de jeugdzorg. De plaatsing ging op het laatste moment niet door. Ze ging uiteindelijk naar een gesloten instelling. Heel triest, er was al kennis gemaakt en je bent erop ingesteld dat ze komt, maar ze werkte niet mee en het alternatief was een gesloten instelling. Jammer hoor, ik had haar bij ons nog een kans gegund.
De knop is dus weer omgezet en nu zijn we in afwachting van de eerste plaatsingen. Ik zal over de kinderen die bij ons geplaatst worden niet zo heel veel vertellen in verband met hun privacy.
Ik ben ook nog op zoek naar blogs om te volgen van andere g.ezinshuisouders en/of pleegouders. Maar ik kan ze eigenlijk niet vinden. Wel wat websites maar geen blogs die worden bijgehouden.
Heb je er toevallig één of weet je er één, let me know.
Verder heb ik de afgelopen twee weken, twee verschillende huishoudelijke hulpen aangenomen. Ik heb gekozen voor twee verschillende waarover ik de uren verdeel zodat ik bij ziekte en vakantie van één van de twee niet ineens niemand meer heb. En ze hebben al gewerkt. Wat een verademing. Ik kom gewoon helemaal tot rust. We hebben echt een groot, oud huis waarin ontzettend veel huishoudelijk werk zit. Niet zozeer vanwege het groot, maar juist vanwege het oude. In een oud huis is er meer stof en het stof is zwarter, echt waar. En alhoewel ons huis vrij minimalistisch is ingericht, zijn de vierkante meters voor wat betreft zemen, dweilen etc. niet te onderschatten. Als ik ons huis boven en beneden moet stofzuigen en daarna nog de dweil er door moet halen ben ik onafgebroken drieënhalf uur bezig. Het geeft echt een rust, dat ik nu weet dat wanneer ikzelf minder tijd heb omdat mijn energie uit moet gaan naar alle kinderen, het schoonmaakwerk toch wordt gedaan. En geloof me, er blijft genoeg over wat ikzelf moet doen. Maar het scheelt me gewoon veel sopuren.
donderdag 7 april 2016
r.i.p. Parel en hoe onze kids er mee om gaan
Gisteren hebben we onze hond in laten slapen. Trouwe lezers weten dat ik lang geleden al eens een logje er over heb geschreven. Ik kon de beslissing gewoon niet nemen. Niet voor mezelf, niet voor de kids en en niet voor de hond. De hond was behalve zijn incontinentie nog best fit. Stond wel wat moeilijker op, maar at nog zeer smakelijk en had nog een prachtige glimmende vacht. Ze verhaarde eigenlijk de laatste tijd niet meer, terwijl ze anders bossen liet vallen.
Maar die incontinentie is toch heel vervelend als er meerdere keren per dag in huis wordt geplast op een houten vloer. Zij kon ook geen hele nacht meer doorslapen. Regelmatig moest ik er midden in de nacht uit omdat zij begon te blaffen.
Ik had een poosje terug al tegen de kinderen gezegd dat het einde echt dichterbij kwam. Maar ja, dan moet je toch eerst zelf nog dat telefoontje plegen met de dierenarts. De dierenarts begreep ons volkomen en vond het een terechte, eerlijke beslissing. Zij zou 1 mei 13 jaar zijn geworden.
Kinderen vinden zo'n beslissing natuurlijk niet terecht. Die komen met allerlei alternatieven aan om haar nog langer bij hun te houden. Oude mensen geef je toch ook geen spuitje? Ach mam, dan dweil je toch een paar keer per dag.
Gisteren ochtend toen onze oudste zoon beneden kwam, vertelde ik dat hij afscheid moest nemen. Ik had onze hond, Parel, die nacht op de bank laten slapen, wat anders nooit mocht. Ik gunde haar nog een nacht lekker zacht op onze teddy bank. Onze zoon mocht haar nog een liflafje geven en nam afscheid. Wat verscheurt dat je moederhart. We hebben de dierenarts laten komen terwijl de jongste kinderen op school zaten. Ik heb er lang over nagedacht of ik ze het van te voren moest vertellen wanneer het precies zou gebeuren. Ze waren wel op de hoogte dat we vonden dat het niet veel langer meer kon. Uiteindelijk was ons besluit om het niet van te voren te zeggen en de hond ook niet meer overleden aan hun te laten zien. Maar wat was dat een moeilijke beslissing. Ik weet nu nog niet of ik daar juist aan heb gedaan. Ze kwamen thuis en vroegen of ze haar nog konden zien. Maar mijn man had haar al weggebracht. Ik had nog wel een paar foto's gemaakt voor het geval ze daar om zouden vragen. Dat deden ze niet, alleen onze oudste zoon wilde ze graag zien.
Misschien had ik het anders moeten doen, maar mijn gevoel zei dat onze kinderen op deze manier het beste met het afscheid konden omgaan. Nu twijfel ik daar aan, maar ik kan het niet meer terugdraaien.
Onze oudste dochter had aangegeven dat ze hem in ieder geval niet dood wilde zien. In alle spanning hadden we wel verteld dat als ze afscheid wilde nemen dat ze dat dan maar moest doen (de avond vooraf), maar zoiets hadden we wel meer tegen haar gezegd om het uiteindelijk toch uit te stellen. Dus kwamen we niet echt geloofwaardig over en was ze uiteindelijk verontwaardigd over het haar niet echt duidelijk inlichten dat het zou gaan gebeuren.(ze is 19)
In onze eigen spanning hebben we gewoon geen heldere besluiten kunnen nemen.
We hebben gehuild en de foto's in de album teruggekeken. En daarna heb ik zijn slaapplaats opgeruimd en schoongemaakt.
De woensdagmiddag werd gevuld met het spelen met vriendjes. Wat zijn kinderen toch flexibel. 's Avonds was er nog schoolvoetbal. En omdat de jongste twee daar mochten gaan supporteren hoor ik ineens mijn jongste dochter zeggen. Dat dit de leukste dag ever was. Ik moest glimlachen. Op dat moment was ze vast even vergeten dat we 's morgens onze hond hadden in laten slapen.
Het is een lege plek. Ineens lag ze gisteren niet voor de snorrende kachel. En hoefde ik het brood van het aanrecht niet veilig te stellen, want anders kon ze nog wel eens een boterhammetje stelen.
Toen ik naar buiten liep om de paarden af te sluiten, liep ik alleen, in plaats van met onze hond samen. Allemaal van die momentjes dat je haar mist.
Vanmorgen ben ik nog met jongste zoon meegegaan naar school. Hij wilde een foto meenemen om aan de juf te laten zien. Hartverscheurend om te zien hoe hij zich in de armen van de juf stortte en vreselijk hard moest huilen. Ja, toen kreeg ik het ook weer te kwaad.
Maar hoe gek het ook klinkt, nu is er rust in huis en hoofd. De rust dat de beslissing die is genomen niet meer terug te draaien valt. De rust dat ik niet meer uit hoef te kijken of ik niet met mijn sokken in een plas ga staan. En een rustige nacht, geen geblaf meer midden in de nacht.
Lieve Parel
Je was voor ons de liefste en trouwste hond die we ons maar konden wensen.
Dank je wel dat we zo lang van je mochten genieten.
Je blijf voor altijd in ons hart.
Maar die incontinentie is toch heel vervelend als er meerdere keren per dag in huis wordt geplast op een houten vloer. Zij kon ook geen hele nacht meer doorslapen. Regelmatig moest ik er midden in de nacht uit omdat zij begon te blaffen.
Ik had een poosje terug al tegen de kinderen gezegd dat het einde echt dichterbij kwam. Maar ja, dan moet je toch eerst zelf nog dat telefoontje plegen met de dierenarts. De dierenarts begreep ons volkomen en vond het een terechte, eerlijke beslissing. Zij zou 1 mei 13 jaar zijn geworden.
Kinderen vinden zo'n beslissing natuurlijk niet terecht. Die komen met allerlei alternatieven aan om haar nog langer bij hun te houden. Oude mensen geef je toch ook geen spuitje? Ach mam, dan dweil je toch een paar keer per dag.
Gisteren ochtend toen onze oudste zoon beneden kwam, vertelde ik dat hij afscheid moest nemen. Ik had onze hond, Parel, die nacht op de bank laten slapen, wat anders nooit mocht. Ik gunde haar nog een nacht lekker zacht op onze teddy bank. Onze zoon mocht haar nog een liflafje geven en nam afscheid. Wat verscheurt dat je moederhart. We hebben de dierenarts laten komen terwijl de jongste kinderen op school zaten. Ik heb er lang over nagedacht of ik ze het van te voren moest vertellen wanneer het precies zou gebeuren. Ze waren wel op de hoogte dat we vonden dat het niet veel langer meer kon. Uiteindelijk was ons besluit om het niet van te voren te zeggen en de hond ook niet meer overleden aan hun te laten zien. Maar wat was dat een moeilijke beslissing. Ik weet nu nog niet of ik daar juist aan heb gedaan. Ze kwamen thuis en vroegen of ze haar nog konden zien. Maar mijn man had haar al weggebracht. Ik had nog wel een paar foto's gemaakt voor het geval ze daar om zouden vragen. Dat deden ze niet, alleen onze oudste zoon wilde ze graag zien.
Misschien had ik het anders moeten doen, maar mijn gevoel zei dat onze kinderen op deze manier het beste met het afscheid konden omgaan. Nu twijfel ik daar aan, maar ik kan het niet meer terugdraaien.
Onze oudste dochter had aangegeven dat ze hem in ieder geval niet dood wilde zien. In alle spanning hadden we wel verteld dat als ze afscheid wilde nemen dat ze dat dan maar moest doen (de avond vooraf), maar zoiets hadden we wel meer tegen haar gezegd om het uiteindelijk toch uit te stellen. Dus kwamen we niet echt geloofwaardig over en was ze uiteindelijk verontwaardigd over het haar niet echt duidelijk inlichten dat het zou gaan gebeuren.(ze is 19)
In onze eigen spanning hebben we gewoon geen heldere besluiten kunnen nemen.
We hebben gehuild en de foto's in de album teruggekeken. En daarna heb ik zijn slaapplaats opgeruimd en schoongemaakt.
De woensdagmiddag werd gevuld met het spelen met vriendjes. Wat zijn kinderen toch flexibel. 's Avonds was er nog schoolvoetbal. En omdat de jongste twee daar mochten gaan supporteren hoor ik ineens mijn jongste dochter zeggen. Dat dit de leukste dag ever was. Ik moest glimlachen. Op dat moment was ze vast even vergeten dat we 's morgens onze hond hadden in laten slapen.
Het is een lege plek. Ineens lag ze gisteren niet voor de snorrende kachel. En hoefde ik het brood van het aanrecht niet veilig te stellen, want anders kon ze nog wel eens een boterhammetje stelen.
Toen ik naar buiten liep om de paarden af te sluiten, liep ik alleen, in plaats van met onze hond samen. Allemaal van die momentjes dat je haar mist.
Vanmorgen ben ik nog met jongste zoon meegegaan naar school. Hij wilde een foto meenemen om aan de juf te laten zien. Hartverscheurend om te zien hoe hij zich in de armen van de juf stortte en vreselijk hard moest huilen. Ja, toen kreeg ik het ook weer te kwaad.
Maar hoe gek het ook klinkt, nu is er rust in huis en hoofd. De rust dat de beslissing die is genomen niet meer terug te draaien valt. De rust dat ik niet meer uit hoef te kijken of ik niet met mijn sokken in een plas ga staan. En een rustige nacht, geen geblaf meer midden in de nacht.
Lieve Parel
Je was voor ons de liefste en trouwste hond die we ons maar konden wensen.
Dank je wel dat we zo lang van je mochten genieten.
Je blijf voor altijd in ons hart.
dinsdag 1 maart 2016
jaarlijks onderhoud apparatuur, lekke ruit
Het jaarlijkse onderhoud van onze apparatuur heeft weer plaats gevonden. De vaatwasser is helemaal schoongemaakt. Filter en dergelijke eruit gehaald. Net zoals met de droogtrommel. Het gasfornuis met de ovens is weer spik en span. De borstels van de stofzuiger hebben een nachtje in de gloor geweekt. Ik weet het, slecht voor het milieu en ik gebruik het dan ook zo min mogelijk, maar soms heeft alles bij ons even een extra ontsmettingsbeurt nodig in verband met de huisdieren. De afzuigkap is weer vetvrij gemaakt en het koffiezet apparaat weer ontkalkt. Nu staat alleen de vriezer nog op het programma. Daar wacht ik meestal mee tot het buiten vriest, dan kan ik het vriesgoed tijdens de schoonmaakbeurt tijdelijk even buiten leggen. Maar vanwege de zachte winter is het nog niet gebeurd.
Deze klusjes staan altijd begin van het jaar op het programma.
De laptop moet eigenlijk ook opgeschoond worden. Dat is een mooi klusje voor de man.
Net het pannenkastje schoongemaakt en de pannen is even kritisch bekeken en uitgedund.
Afgelopen maand ook alle foto's uitgeprint en ingeplakt. Wat een klus. Maar zo leuk om te doen.
Een bestellijstje gemaakt voor de zaterdag patatdag. We eten altijd met een grote groep patat. We zijn zelf (nog) met 6 personen, dan eten er soms nog vriendjes en vriendinnetjes mee en komt er ook vaak een moeder en of schoonmoeder mee smikkelen. Dat is altijd een heel georganiseer met opnemen van de bestelling. Dus heb ik een lijstje gemaakt met de vaste namen en ruimte voor namen van gasten en de keuzemogelijkheden. Zo kan iedereen een kruisje zetten achter zijn naam bij de snacks die hij of zij wilt en bij één of twee porties patat. Zo is er ook geen geruzie en gegraai uit de pan met snacks. Ja, dat kwam bij ons regelmatig voor hoor. :) Iedereen weet van te voren wat er is opgegeven. Dit systeem geeft iedereen heel veel duidelijkheid en voor papa de patatboer is het ook overzichtelijker.
Die maakt overigens regelmatig de patatpannen schoon. Daar ben ik hem zo dankbaar voor, want dat vind ik echt een heel vies karweitje. We bakken met drie pannen tegelijk, zodat iedereen een beetje tegelijk kan eten. In één pan bakken we alleen patat. Dan blijft het vet langer goed.
Nu kijk ik net naar buiten en erger me mateloos aan de lekke ruit in onze achterdeur. De ruit lijkt altijd vies, maar het is gewoon condens en water in de spouw van de ruit zeg maar.
Nu is het kozijn waar de deur in hangt schots en scheef en alhoewel mijn mannetje best handig is, gaat het deuren hangen hem niet zo goed af. Om het toch zo goedkoop mogelijk op te lossen wil ik de ruit verven met schoolbordenverf of beplakken met een reuze foto, dan wordt het een soort schilderij.
Of misschien toch maar gewoon een nieuwe ruit in de deur zetten. Twijfel, twijfel .......
Deze klusjes staan altijd begin van het jaar op het programma.
De laptop moet eigenlijk ook opgeschoond worden. Dat is een mooi klusje voor de man.
Net het pannenkastje schoongemaakt en de pannen is even kritisch bekeken en uitgedund.
Afgelopen maand ook alle foto's uitgeprint en ingeplakt. Wat een klus. Maar zo leuk om te doen.
Een bestellijstje gemaakt voor de zaterdag patatdag. We eten altijd met een grote groep patat. We zijn zelf (nog) met 6 personen, dan eten er soms nog vriendjes en vriendinnetjes mee en komt er ook vaak een moeder en of schoonmoeder mee smikkelen. Dat is altijd een heel georganiseer met opnemen van de bestelling. Dus heb ik een lijstje gemaakt met de vaste namen en ruimte voor namen van gasten en de keuzemogelijkheden. Zo kan iedereen een kruisje zetten achter zijn naam bij de snacks die hij of zij wilt en bij één of twee porties patat. Zo is er ook geen geruzie en gegraai uit de pan met snacks. Ja, dat kwam bij ons regelmatig voor hoor. :) Iedereen weet van te voren wat er is opgegeven. Dit systeem geeft iedereen heel veel duidelijkheid en voor papa de patatboer is het ook overzichtelijker.
Die maakt overigens regelmatig de patatpannen schoon. Daar ben ik hem zo dankbaar voor, want dat vind ik echt een heel vies karweitje. We bakken met drie pannen tegelijk, zodat iedereen een beetje tegelijk kan eten. In één pan bakken we alleen patat. Dan blijft het vet langer goed.
Nu kijk ik net naar buiten en erger me mateloos aan de lekke ruit in onze achterdeur. De ruit lijkt altijd vies, maar het is gewoon condens en water in de spouw van de ruit zeg maar.
Nu is het kozijn waar de deur in hangt schots en scheef en alhoewel mijn mannetje best handig is, gaat het deuren hangen hem niet zo goed af. Om het toch zo goedkoop mogelijk op te lossen wil ik de ruit verven met schoolbordenverf of beplakken met een reuze foto, dan wordt het een soort schilderij.
Of misschien toch maar gewoon een nieuwe ruit in de deur zetten. Twijfel, twijfel .......
maandag 29 februari 2016
Bank opnieuw stofferen en cadeaubon p.erry sport
Het was al een poosje een dilemma. In onze bank vielen spontaan de gaten, vooral op het favoriete hangplek van de man des huizes. ;) De bank hebben we ooit tweedehands gekocht voor 400 euro. Voor tweedehands ook nog een aardig bedrag maar er zit ook een loveseat bij. We hebben nog geen spijt van de aanschaf gehad. Wat een heerlijke bank. Wel met losse kussens, dat is minder handig in een gezin met drukke kinderen, maar het voordeel is weer dat je je zo lekker kan nestelen. We waren dus nog steeds niet op de bank uitgekeken. Alle opties zijn de revue gepasseerd. Opnieuw laten stofferen, een hele nieuwe, tweedehandse bank, alleen het ligkussen met de gaten vernieuwen. Een bezoek aan de kringloop bracht uitkomst. Ik vond er prachtige gordijnstof. Dik genoeg en van mooie kwaliteit, een soort velours met reliëf en de kleur past door de schittering prachtig bij de bank. Maar wat een werk was dat zeg. Ik had de hoezen van de oude kussens losgetornd en zo een patroon gemaakt. Die oude lappen op de gordijnstof gelegd en nageknipt. Ik ben best tevreden met het resultaat. De hoes mag nog iets strakker, maar als ik de nieuwe hoezen van gordijnstof ooit nog eens was, krimpen ze misschien nog wel iets. Dus laat ik het voorlopig zo. Bank opgeknapt voor totaal 10 euro. En nog heel veel stof over. Ik heb al twee kussentjes gestoffeerd en hoop er binnenkort nog een aantal te doen.
Mijn volgende project is mijn foto's verwerken in schilderijen. Het liefste zou ik een hele muur met foto's beplakken. Het lijkt me zo leuk om elke dag je foto's te bekijken dan alleen zo nu en dan als de plakboeken op tafel komen. Dus daarin ben ik me nu aan het oriënteren. Zal ik de foto's rechtstreeks op de muur plakken, of zal ik ze eerst kopieëren en dan opplakken? Houdt spuitlijm op een latexmuur en zo vraag ik me nog wel het één en ander af.
Zometeen moet ik nog even op pad naar de P.erry Sport. Onze jongste zoon had een cadeaubon gewonnen met het verkopen van heel veel loten voor de voetbalvereniging. Het gaat om een bedrag van 50 euro, dus dat is niet mis. Ik durf het niet langer aan met de berichten in het nieuws om een aankoop uit te stellen. Dus verplicht wat aanschaffen nu voordat het niet meer kan. Eigenlijk hebben we niets nodig. Dus ga ik denk ik maar voor basis spullen zoals sokken en hemdjes en shirts.
Heb er echt geen zin in, de kinderen zijn lekker aan het skeeleren en zitten er ook niet op te wachten. Misschien dat oudste zoon even op wil passen.
maandag 15 februari 2016
dagtaak computers en tablets draaiend houden
Soms heb ik het idee zo'n beetje heel de dag te vullen met het zoeken naar tablets, telefoons, opladers en oordoppen. Ja echt hoor, met een groot gezin kost dat je aardig wat tijd. We hebben 1 laptop in huis. Daar mag iedereen op, maar de jongste kinderen weten nog niet het wachtwoord. Dus wanneer zij erop willen vragen zij of ik het wachtwoord wil intikken. Er zijn vijf mobieltjes in omloop met de bijbehorende stekkers, natuurlijk allemaal verschillend. En drie tablets. Dan doet de tablet het weer niet. Dan weer een oplader zoek. Virus op de laptop. Het neemt echt heel veel tijd in beslag om iedereen online te houden. Natuurlijk is niet altijd iedereen tegelijk online bezig, gelukkig niet zeg, maar soms heb je van die dagen. Ook het gezeur of het hun laptop dag is of hoe lang ze erop mogen.
Ik heb er een schema voor aan de muur in de keuken hangen. Maar ja, eerder gevraagd dan gekeken hé. De internetverbinding laat ook nog wel eens te wensen over. Daar moeten we echt nog mee aan de slag in huis. Net zoals een filter. Vind ik wel belangrijk, manlief vind dat minder noodzakelijk. En ja, niet alles wordt gefilterd wat je zou willen. In ieder geval wordt er alleen beneden gecomputerd door de kleintjes en hoor en zie ik waar ze naar luisteren en kijken. Stiekem denk ik wel eens, zal ik eens een dagje de stekkers uit de router trekken en zeggen dat er een storing is die heel de dag duurt. Dat zal een rustig dagje zijn, denk ik, of niet, het zou ook kunnen dat ze heel de dag zeuren dat internet niet werkt. Het is in ieder geval het proberen een keer waard.
Ik heb er een schema voor aan de muur in de keuken hangen. Maar ja, eerder gevraagd dan gekeken hé. De internetverbinding laat ook nog wel eens te wensen over. Daar moeten we echt nog mee aan de slag in huis. Net zoals een filter. Vind ik wel belangrijk, manlief vind dat minder noodzakelijk. En ja, niet alles wordt gefilterd wat je zou willen. In ieder geval wordt er alleen beneden gecomputerd door de kleintjes en hoor en zie ik waar ze naar luisteren en kijken. Stiekem denk ik wel eens, zal ik eens een dagje de stekkers uit de router trekken en zeggen dat er een storing is die heel de dag duurt. Dat zal een rustig dagje zijn, denk ik, of niet, het zou ook kunnen dat ze heel de dag zeuren dat internet niet werkt. Het is in ieder geval het proberen een keer waard.
Abonneren op:
Posts (Atom)